Mon coin de solitude

"از هر دو جهان بگذر تنها زن و تنها خور / تا ملک ملک گویند تنهات مبارک باد"

Mon coin de solitude

"از هر دو جهان بگذر تنها زن و تنها خور / تا ملک ملک گویند تنهات مبارک باد"

Mon coin de solitude

اینجا کنج تنهایی من است. از بچگی عادت داشتم، جایی از اتاقم را کنج تنهایی بدانم. پشت دری، کنج دیواری و یا کنار شوفاژی. عموما برای هموار کردن لحظات سختم به آن کنج پناه می بردم. این وبلاگ، برای من حکایت همان کنج آشنا را دارد. کنجی که مجال خلوت با خود را برایم فراهم می کند.

بعد از اسباب کشی به اینجاُ متاسفانه هنوز کل آرشیو را نتوانستم منتقل کنم و برخی از پستها هنوز سرجایشان قرار نگرفته اند. نظرات وبلاگ قبلی هم که متاسفانه همه از بین رفتند...

۱۰۴ مطلب با موضوع «تنها نوشت» ثبت شده است

توی ماشین داشتم چرت میزدم که موبایلم زنگ زد. بعد از سلام و احوال پرسی کوتاه٬ سریع رفت سراغ اصل مطلب و گفت که من رو برای اون کار انتخاب نکردند. و بعد هم تعارفات و تشکرهای معمول و توضیح اینکه چرا انتخابم نکردند. با اینکه امید چندانی نبسته بودم٬ چیزی درونم خالی شد و بعید میدانم که به این زودی ها هم جایش پر شود. اینکه جایی از کار من ایراد داره یا صرفا نوعی بدشانسیه و یا اینکه کسی هست که امور همه ما به دستشه و لابد اون باز هم صلاح ندیده رو من نمی دونم. واقعا دیگه نمی دونم. اما می دونم که این بار اشکهام ریخت. خوبیش این بود که دستهای کوچیکی کنارم بودند که دور گردنم حلقه بشن و لبهای مهربونی بودند که اشکهامو ببوسند٬ بدون اینکه صاحبشون به روی خودش بیاره که این عمه خرس گنده چرا داره اینطوری گریه می کنه.

غصه خوردم٬ ولی فکر هم کردم. دو ماه به خودم فرصت میدم. اگر به نحو قابل توجهی درست نشد اوضاع٬ بر میگردم ایران. هرچقدر هم که همه در حال فرار از ایران باشند٬ مهم نیست. من اونجا خوشحالی های خودم رو دارم و احتمال اینکه بتونم کاری برای خودم دست و پا کنم شاید باشه.


  • ۱ نظر
  • ۲۵ خرداد ۹۷ ، ۲۳:۱۴
  • دخترچه

تکه هایم پخش شده اند روی زمین و بین این همه کاغذ و خرده ریز می لولند. بوی نا گرفته اند و جمود.

اولین بار نیست. آخرین هم نخواهد بود لابد. خوب میدانم راهش همان شیوه قدیمی جارو-خاک انداز است برای اینکه جمع کنم خرده هایم را از روی زمین. می دانم، فقط توانش نیست و یا شاید انگیزه اش.

این بار٬ سگ سیاه خیلی بی سر و صدا آمد و تکه پاره ام کرد. آنقدر حواسم پرت بود که دردم هم نیامد. الان هم روی آشفته بازاری که زندگی ام را گرفته، با غرور می لولد و بو می کشد تا ببیند ته مانده ای از امید مانده که ترتیبش را بدهد یا نه.

  • ۰ نظر
  • ۲۱ خرداد ۹۷ ، ۱۷:۱۱
  • دخترچه

باز هم بودند. همه شون بودند. اونقدر که خودم حالم بهم خورد از اون موجود درمونده، اونها حالشون بهم نخورد. موندند. نه که فقط دست دراز کنند که بیا دستمون رو بگیر. اومدند وسط و دستم رو گرفتند که بکشندم بیرون. توی همه این سالها بودند. من اما آنقدر نبودم براشون. من بی وفاتر بودم لابد. 


 



  • ۰ نظر
  • ۱۱ خرداد ۹۷ ، ۱۷:۰۷
  • دخترچه
برای نمایش مطلب باید رمز عبور را وارد کنید
  • ۰۸ خرداد ۹۷ ، ۲۳:۰۶
  • دخترچه


Emmanuel Moire - Je ne Sais rien


Je sais la joie qui nous traverse
Comme quand on sourit sous l'averse
Je sais la peine qui nous dépasse
Comme quand on pleure devant la glace
Je connais le courage et la foi
Et celle qui me manque un peu parfois
La douceur et le combat
Je sais la joie qui nous redresse
Comme celle d'apprendre de nos faiblesses
Je sais la peine qui nous offense
Comme celle d'un frère par son absence
Je connais la victoire le trophée
Et le fais de ne rien posséder
L’abondance et l'opposé
Je sais tout ça mais je ne sais rien
Des matins devant moi
Et des nuits à venir
Je sais tout ça mais je ne sais rien
Mais je ne sais rien
Je sais la joie qui nous transporte
Comme quand l'amour frappe à ta porte
Je sais la peine qui nous limite
Comme celle d'un amour qui nous quitte
Je connais l’étincelle dans mes yeux
Et parfois celle qui me manque un peu
Les rencontres et les adieux
Je sais tout ça mais je ne sais rien
Des matins devant moi
Et des nuits à venir
Je sais tout ça mais je ne sais rien
Mais je ne sais rien
Je sais tout ça mais je ne sais rien
Ce que j'ai à offrir
Aujourd’hui ou pour demain
Je sais tout ça
Et je voudrais bien
Tes bras pour dormir
T'aimer jusqu'à la fin
Je sais tout ça mais je ne sais rien
Ce que j'ai à offrir
Aujourd’hui ou pour demain
Je sais tout ça
Et je voudrais bien
Tes bras pour dormir
T'aimer jusqu'à la fin
Je sais tout ça mais je ne sais rien
Ce que j'ai à offrir
Aujourd’hui ou pour demain
Je sais tout ça
Et je voudrais bien
Tes bras pour dormir
T'aimer jusqu'à la fin


«هیچ نمی دانم»

من می دانم شادی را که از ما عبور می کند

مانند وقتی که زیر باران لبخند می زنیم٬

من می دانم دردی را که ما را در بر می گیرد

مانند وقتی که مقابل آینه گریه می کنیم٬

من جرات و ایمان را میدانم

و آن چیزی را که گاهی کم می آورم؛ نرمی و جنگیدن را.

 

من می دانم شادی را که درمانمان می کند؛

مثل خوشی آموختن از ضعف هایمان

من می دانم دردی را که آزارمان می دهد؛

مثل درد نبود برادر

من می دانم پیروزی را و غنایمش را

و وضع هیچ چیز نداشتن را٬

فراوانی و متضادش را.

 

من همه اینها را می دانم

ولی هیچ نمی دانم

از صبح های پیش رو

و شب های آینده٬

من همه اینها را می دانم

ولی هیچ نمی دانم.

 

من می دانم شادی که ما را حمل می کند

مانند وقتی که عشق در خانه مان را می زند

من می دانم دردی را که به بند می کشدمان

مانند وقتی که عشق ترکمان می کند

من می دانم جرقه چشمهانم را

و گاه آنچه که کمش دارم٬

دیدارها و خداحافظی ها.

 

من همه اینها را می دانم

ولی هیچ نمی دانم٬

از صبح های پیش رو

و شب های آینده

من همه اینها را می دانم

ولی هیچ نمی دانم.

 

من همه اینها را می دانم

ولی هیچ نمی دانم

آنچه می توانم بدهم

برای امروز یا فردا

همه اینها را می دانم

و آغوشت را می خواهم

برای آرام گرفتن٬

دوست داشتنت تا ابد.

 

 

 

  • ۰ نظر
  • ۳۱ ارديبهشت ۹۷ ، ۱۴:۱۸
  • دخترچه
دو نفر در درون من دارند هم را تیکه پاره می کنند. دو نفر، بی رحمانه به هم زخم می زنند و من بهت زده و ناتوان، نگاهشان می کنم. 
راه آسان، فرار کردن است و بازگشت به امنیت  گذشته ها. راه درست اما؟ نمی دانم!
  • ۳ نظر
  • ۱۸ ارديبهشت ۹۷ ، ۱۳:۵۹
  • دخترچه

درد بی عشقی ما دید و دریغش آمد
آتش شوق درین جان شکیبا زد و رفت

  • ۰ نظر
  • ۰۶ ارديبهشت ۹۷ ، ۱۸:۴۳
  • دخترچه

 فیلسوف را نمی توان دوست نداشت.

  • ۲ نظر
  • ۰۵ ارديبهشت ۹۷ ، ۱۹:۵۰
  • دخترچه

من فکر کرده بودم می شود دست کشید. نشد. نتوانستم. یا شاید خودش نخواست که بشود.

راستش٬ آنقدری نان و نمکش را خورده ام که شرمم شود از اینطور نمکدان شکستن. نان و نمک؟! چه می گویم. 

تسلیم٬ ای رقیق اعلی! بندت را بیانداز دور گردنم و هر کجا که خواهی ببر.



  • ۹ نظر
  • ۲۶ فروردين ۹۷ ، ۰۴:۱۳
  • دخترچه

لابد خواسته بود نشانم دهد که آنقدرها هم که فکر کرده بودم جای پایم محکم نیست. لابد خواسته بود که ببینم که می توان لغزید؛ در لحظه ای٬ ثانیه ای و بعد دیگر چیزی نباشد که دستت را بندش کنی. 

تکانی لازم بود.

  • ۰ نظر
  • ۲۶ فروردين ۹۷ ، ۰۱:۴۴
  • دخترچه