Mon coin de solitude

"از هر دو جهان بگذر تنها زن و تنها خور / تا ملک ملک گویند تنهات مبارک باد"

Mon coin de solitude

"از هر دو جهان بگذر تنها زن و تنها خور / تا ملک ملک گویند تنهات مبارک باد"

Mon coin de solitude

اینجا کنج تنهایی من است. از بچگی عادت داشتم، جایی از اتاقم را کنج تنهایی بدانم. پشت دری، کنج دیواری و یا کنار شوفاژی. عموما برای هموار کردن لحظات سختم به آن کنج پناه می بردم. این وبلاگ، برای من حکایت همان کنج آشنا را دارد. کنجی که مجال خلوت با خود را برایم فراهم می کند.

بعد از اسباب کشی به اینجاُ متاسفانه هنوز کل آرشیو را نتوانستم منتقل کنم و برخی از پستها هنوز سرجایشان قرار نگرفته اند. نظرات وبلاگ قبلی هم که متاسفانه همه از بین رفتند...

دنبال کنندگان ۸ نفر
این وبلاگ را دنبال کنید

سلام

دوشنبه, ۱ تیر ۱۳۹۴، ۰۱:۵۹ ب.ظ

شاید برای شروع باید کمتر از این تلخ بود که من الان هستم. اما تلخم. دلیل این تلخی هم فقط این نیست که امکان مهاجرت درست و حسابی با بار و بندیل ازم سلب شده. لطفا نیایید بگید که آدم نباید خودش رو در بند چهار تا نوشته و آرشیو مجازی کنه. من از تیکه تیکه شدن خونه و زندگی ام خوشم نمیاد. همین طوریش هم زندگی ام بین دو کشور پخش و پلاست (ریا نشه اما یه مدت در چهار کشور پخش بود!). دوست ندارم خونه مجازی ام  هم اینطور باشه. اما خب فعلا دستم جایی بند نیست.


اما گفتم که دلیل تلخی این روزهام فقط این داستانهای مربوط به وبلاگ نیست. حتی بعد از همه تلاش هایی که در جهت صلح درونی و بیرونی کردم و نتایج امیدوارکننده ای که دیدم، می دونستم که سگ سیاه می تونه درست موقعی که انتظارش رو نداری بیاد سراغ آدم. یه جایی از کتاب Eat, Pray,  Love، الیزابت در یک پارک در رم ایستاده که... 

ببخشید اصلا حوصله ترجمه ندارم. خودتون بخونید:


Depression and Loneliness track me down after about ten days in Italy. I am walking through the Villa Borghese one evening after a happy day spent in school, and the sun is setting gold over St Peter's Basilica. I am feeling contented in this romantic scene, even if I am all by myself, while everyone else in the park is either fondling a lover or playing with a laughing child. But I stop to lean against a balustrade and watch the sunsent, and I get to thinking a little too much, and then my thinking turns to brooding, and that's when they catch up with me.


They come upon me all silent and menacing like Pinkerton Detectives, and they flank me- Depression on my left, Loneliness on my right. They don't need to show me their badges. I know these guys very well. We've been playing a cat-and-mouse game for years now. Though I admit that I am surprised to meet them in this elegant Italian garden at dusk. This is no place they belong.


I say to them, "How did you find me here? Who told you I had come to Rome?"

Depression, always the wise guy, says, "What- you're not happy to see us?"

"Go away," I tell him.

Loneliness, the more sensitve cop, says "I'm sorry ma'am. But I might have to tail you the whole time you're travelling. It's my assignment."

"I'd really rather you didn't," I tell him, and he shrugs almost apologetically, but only moves closer.


Then they frisk me. They empty my pockets of any joy I had been carrying there. Depression even confiscates my identity; but he always does that. Then Loneliness starts interrogating me, which I dread because it always goes on for hours. He's polite but relentless, and he always trips me up eventually. He asks if I have any reason to be happy that I know of. He asks why I am all by myself tonight, yet again. He asks (though we've been through this line of questioning hundreds of times already) why I can't keep a relationship going, why I ruined my marriage, why I messed things up with David, why I messed things up with every man I've ever been with. He asks me where I was the night I turned thirty, and why things have gone so sour since then. He asks why I can't get my act together, and why I'm not at home living in a nice house and raising nice children like any respectable woman my age should be. He asks why, ecaxtly, I think I deserve a vacation in Rome when I've made such a rubble of my life. He asks me why I think that running away to Italy lika college kid will make me happy. He asks where I think I'll end up on my old age, if I keep living this way.


I walk back home, hoping to shake them, but they keep following me, these two goons. Depression has a firm hand on my shoulder and Loneliness harangues me with his interrogation. I don't even bother eating dinner; I don't want them watching me. I don't want to let them up the stairs to my apartment, either, but I know Depression, and he's got a billy club, so there's no stopping him from coming in if he decides that he wants to.


"It's not fair for you come come here," I tell Depression. "I paid you off already. I served my time back in New York."

But he just gives me that dark smile, settles into my favourite chair, puts his feet on my table and lights a cigar, filling the place with his awful smoke. Loneliness watches and sighs, then climbs into my bed and pulss the covers over himself, fully dressed, shoes and all. He's going to make me sleep with him again tonight, I just know it.



راستش، من دلم می خواست مهمون نوازتر باشم برای حواننده هام. اما خب، نشد...


   

  • ۹۴/۰۴/۰۱
  • دخترچه

نظرات (۲)

دو خط اولو که خوندم گفتم باید یه چیزی بهت بگم!! بلاگفا باز شده.
پاسخ:
فکر کنم هنوز کامل مشکل حل نشده. چون حداقل من که نمی تونم لاگین کنم و ارور میده.
  • پرنده گولو
  • سلام
    از اونجایی که ما کاملا خرافاتی می باشیم اول کار اینجا یک دانه چارقل بچسبونم!

    بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِیم

    قُلْ یَا أَیُّهَا الْکَافِرُونَ (١)لا أَعْبُدُ مَا تَعْبُدُونَ (٢)وَلا أَنْتُمْ عَابِدُونَ مَا أَعْبُدُ (٣)وَلا أَنَا عَابِدٌ مَا عَبَدْتُمْ (۴)وَلا أَنْتُمْ عَابِدُونَ مَا أَعْبُدُ (۵)لَکُمْ دِینُکُمْ وَلِیَ دِینِ (۶)

     

    بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِیم

    قُلْ هُوَ اللَّهُ أَحَدٌ (١)اللَّهُ الصَّمَدُ (٢)لَمْ یَلِدْ وَلَمْ یُولَدْ (٣)وَلَمْ یَکُنْ لَهُ کُفُوًا أَحَدٌ (۴)

     بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِیم

    قُلْ أَعُوذُ بِرَبِّ الْفَلَقِ (١)مِنْ شَرِّ مَا خَلَقَ (٢)وَمِنْ شَرِّ غَاسِقٍ إِذَا وَقَبَ (٣)وَمِنْ شَرِّ النَّفَّاثَاتِ فِی الْعُقَدِ (۴)وَمِنْ شَرِّ حَاسِدٍ إِذَا حَسَدَ (۵)

    بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِیم

    قُلْ أَعُوذُ بِرَبِّ النَّاسِ (١)مَلِکِ النَّاسِ (٢)إِلَهِ النَّاسِ (٣)مِنْ شَرِّ الْوَسْوَاسِ الْخَنَّاسِ (۴)الَّذِی یُوَسْوِسُ فِی صُدُورِ النَّاسِ (۵)
    مِنَ الْجِنَّةِ وَ النَّاسِ (۶)


    خو حالا خونه نو مبارکه

    هوریااااااااااااااا

    پاسخ:
    سلام... آخه تو چقدر ماهی گولویم...
    ارسال نظر آزاد است، اما اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید می توانید ابتدا وارد شوید.
    شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
    <b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">
    تجدید کد امنیتی