ما را بس...

حدودا دو ماه پیش بود. تکلیف سختی را باید انجام می دادم و برای استادم می فرستادم. بعد از اینکه بالاخره تکلیف را فرستادم و آمدم نفسی بکشم. دیدم ایمیلی دارم از او.

ابراز پشیمانی. حرف های احساسی. متن ادبی. همان کلیشه های بی تو نمی توانم و.... شاید خواسته بود از علاقه ام به ادبیات استفاده کند و متنی نوشته بود که تنه به ادبیات قرن هفتم می زد! خواندم. بغض کردم. نه برای دل تنگی برای آن روزها، بلکه برای آنجه به سر این همه احساس آمد و چه راحت چندین سال بر باد رفت. خودش میداند دیگر باورش نمی کنم. با این حال باز هم گفته فرصتی دیگر بده و اگر این بار نشد، دیگر مزاحم نمی شوم!! پوزخند زدم! سه سال فرصت کافی نبود؟! اینقدر عمر من از نظر تو بیهوده است که با آزمون و خطا هدرش دهم؟... بی جواب گداشتمش مثل همه این یک سال.

بگذریم....

زندگی تنها و مستقل اثراتی داشته است. دو هفته پیش که برای دیدار خانواده ام رفتم، علی رغم تمام ذوقی که برای دیدنشان داشتم، در ارتباطاتم با آنها دچار مشکل شدم. کم طاقت شدم. نگرانی ها و حرف هایشان را گاه بیش از اندازه می بینم. سخت است. دوستشان داری اما وقتی کنارشان هستی انگار تمام خاطرات بد گذشته مرور می شود. دقیقا نمی دانم مشکل کجاست. شاید اینجا که هستم انقدر سرم شلوغ است که مجالی برای بازگشت حس و حال افسردگی نیست...

نمی دانم. با تمام وجودم نگرانی مادرم را می بینم. زنی که همیشه قوی بوده است اما الان در آستانه شصت سالگی نگران دختری است که در ظاهر ککش هم نگزیده اما او خوب می داند که شکسته است و تا سرپا شدن راه زیادی دارد.

*****

پسری ایتالیایی یکی از استادان جوان مجموعه است. ظریف است و بعضی رفتارهایش زنانه. البته این زنانه بودن رفتار چندان بارز نیست و باید دقت کنی تا به جشمت بیاید. می گویند هم جنس گراست. نمی دانم شایعه است یا واقعیت. اما بعید هم نیست. کلا در این مدت چندتا برخورد پیش آمد که احساس می کردم چندان از من خوشش نمی آید. فکر می کردم دلیلش ممکن است مذهبم باشد یا ملیتم. چند روز پیش برای پایان نامه ملاقاتی با هم داشتیم. بهتر بود. عادی تر. اما خب واضح است که کلا در رابطه اش با من حفظ فاصله می کند. به هرحال چندان هم عجیب نیست. شاید نمی داند با یک دختر محجبه چه طور باید برخورد کند.

راستش نمی دانم چرا اما با همه رفتارهای ناپخته اش که گاه حتی برایم رنج آور بوده است،  جذابیتی پنهان دارد!! خودم هم خنده ام می گیرد که این چه طور حسی است؟! 

نه، اشتباه نکنید عشق و این حرفها نیست... نمی دانم اما تنها کسی است که حضورش با بقیه کمی برایم تفاوت دارد. البته این تفاوت اصلا به معنی لزوما مثبت نیست. گاه اتفاقا از حضورش معذب می شوم. کسانی در بین هم کلاسی هایم هستند که دل خوشی ازشان ندارم و از رفتارهایشان خوشم نمی آید. آنها را می توانم نادیده بگیرم. اما این یکی را نه. حس مسخره ای است. می دانم. اصلا بعید نمی دانم که او کلا از من بدش بیاید یا من را یک جهان سومی عقب افتاده بداند و.... ولی نمی دانم چرا برایم متفاوت است. یا به عبارت دیگر، نسبت به حضورش بی تفاوت نیستم.

مسخره است می دانم. اصلا از این حس خوشم نمی آید که جذب افرادی شوم که با بی تفاوتی یا بی توجهی با من رفتار می کنند. اما چیزی هست که نمی دانم چیست. هرچه هست یک جذابیت مرموز است که در پسش انگار نوعی مازوخیسم نهفته است. 

کمی گذشته با چاشنی حال!

برایم جالب است با اینکه از جزئیات ماجرا تقریبا چیزی نگفته ام، آنها که درد مشترک داشته یا دارند، خوب می فهمند روح پشت این کلمات...

امروز برای چندمین بار پست هایی را خواندم که در روزهایی که عاشقش بودم نوشته بودم، آن موقع چقدر به صداقتش ایمان داشتم و هرگز فکر نمی کردم که بعد از سه سال خواهم فهمید که او حتی در مورد خانواده اش با من صادق نبوده! جالب است کسی که برای سه سال به راحتی فیلم بازی می کرد، در یک شب فروردینی به ناگاه دستش رو شد. مدتی بود که هربار چیز جدیدی را می فهمیدم که از من پنهان کرده. به این نتیجه رسیده بودم که قابلیت پنهان کاری زیادی دارد اما هنوز صداقتش به طور کامل برایم زیر سوال نرفته بود. او هم هربار توجیهی می کرد و آن جمله معروفش را با لحنی حق به جانب می گفت: « انسان جایر الخطاست... یه فرصت دیگه بهم بده!»

پارسال در این روزها فکر می کردم بیشتر مشکلات ناشی از خانواده بی سر و سامان و آن طور که بعدها خودش گفت ناسالمش است؛ اما به واقع این دقیقا خود او بود که به خانواده اجازه می داد رفتار غیر محترمانه ای با من داشته باشند. جالب این بود که در ظاهر، قربان صدقه و.. به راه بود اما در این دوسالی که من وارد آن خانواده شدم، خیلی داستانها پشت پرده وجود داشت برای نمونه حتی یک بار هم از طرف خواهر بزرگ ازدواج کرده اش دعوت نشدم. فقط یک بار ظهر زنگ زد و برای عصر دعوت کرد که مراسم تولدش بود. از آنجا که من قبلا به مادرشان گفته بودم آن روز دوستم را دعوت کرده ام، دعوت خواهر محترم به این شکل بود: « خوب می خواستم دعوتت کنم برای عصر که نمی تونی و برنامه دیگه ای داری...» با اینکه از اس ام اس های توی گوشی صدرا فهمیده بودم  که خواهرش برنامه تولدش رو از یک هفته پیش ریخته بوده، برای احترام گفتم  مسئله ای نیست من یه سر کوتاه می یام برای عرض ادب و بر می گردم، صدرا هم که می مونه طبیعتا. خواهرش گفت نه نمی خواد بیای و از این حرفها، اما من گفتم به دوستم می گویم کمی دیرتر بیاید تا بتوانم در حد نیم ساعت هم که شده در مراسمتان باشم. جالبه وقتی صدرا گوشی رو گرفت تا با خواهرش صحبت کنه این طوری شروع کرد:« آبجی! ببخشید، شرمنده که این طوری شد...!» واقعا جا خورده بودم که چرا ما باید عذر خواهی کنیم و یا به عبارت دقیق تر چرا به حای من دارد عذرخواهی می کند برای کاری که در واقع اصلا جای عذرخواهی ندارد!! این خواهر اوست که در آخرین ساعات ممکن به من زنگ زده تا مرا دعوت کند. من که کادوی تولدش را هم از قبل خریده بودم و همین دعوت نیم بند رو هم در هرحال قبول کردم. باز چیزی نگفتم و سوار ماشین مادر من شدیم تا حرکت کنیم. نزدیک خانه خواهرش بودیم که دم یه شیرینی فروشی نگه داشت و با حالتی خاص گفت: برم یه شیرینی بگیرم، بعد از عمری بالاخره داریم می ریم خونه خواهرمون!!!

اون لحظه انگار آسمان روی سرم خراب شدو فکر کردم:  خدایا! انگار من هرچه به روی خودم نمی یارم بدتر می شود. وقتی شیرینی به دست سوار ماشین شد گفتم: ببین! یه چیزی رو بهت می گم چون نمی خوام تو دلم بمونه، این جمله ات یعنی چی؟ من که این دعوت صوری رو قبول کردم و تو باز نرفتن خونه خواهرت رو گردن من می اندازی؟ توقع داشتی من بدون دعوت برم؟

اون لحظه بود که چهره ای از خودش نشان داد که بعدها فهمیدم این چهره، چهره واقعی پنهان شده پشت آن ظاهر آرام است. شروع کرد به داد زدن، توهین کردن. ماشین را وحشیانه می راند و فریاد می زد. می گفت حیف که نمی تونم همین جا وسط خیابون بذارمت! به خواهرش زنگ زد و گفت ما نمی یاییم و و با بدترین حالت ماشین را به اتوبان برد. من را در خانه با منت پیاده کرد و رفت! مادرم آن موقع در سفر بود. وقتی جریان را برایش گفتم، واقعا نگران شد. دفعات قبل، معمولا حق را به ظاهر حق به جانب او می داد و گلایه های من را وارد نمی دانست. اما آن بار واقعا دلش لرزید...

فردای آن روز طبق معمول دسته گلی خرید و عذر خواهی و هزاران حرف عاشقانه که امروز برایم بی معناست، زد.

الان که ماجرا را نگاه می کنم با خود می گویم کاش آن موقع همین قضیه را دلیل جدایی قرار می دادم. این ماجرا اصلا کوچک نبود.  کاش همه ما یاد بگیریم که همین اتفاقات کوچک در دوره نامزدی باید برایمان زنگ خطری باشد...

دلم می خواهد به همه کسانی که در مرحله انتخاب هستند بگویم که بله، گذشت خوب است، اما برای رابطه ای که به مرزی از پایداری رسیده...

گاهی فکر می کنم بازگو کردن این وقایع بازهم آن رنجی که پشتش بود را نشان نمی دهد....

***

پارسال در چنین روزهایی در فرودگاه امام برای آخرین بار دیدمش. آخرین باری که هیچ گاه فکر نمی کردم آخرین بار باشد. بوسیدمش و در آغوشش رفتم. جلوتر که رفتم دوباره برگشتم و نگاهش کردم و این آخرین تصویر من از اوست. رابطه مان وقتی به هم خورد که خوشبختانه من پیش خانواده ام بودم و در ایران نبودم. ( در سال آخر باهم بودنمان من بین ایران و خارج از ایران در رفت و آمد بودم و قرار بود او هم بعد از عروسی برای تحصیل به من ملحق شود.) و شاید این بیشتر کمک کرد به اینکه بتوانم مدیریت کنم این جدایی را. یادم می آمد وقتی بهش گفتم دیگه قصد ادامه دادن ندارم، گفت تو عرضه زندگی تنها نداری....

بعدها سعی کرد دوباره برگردد، با واسطه و بی واسطه. می دانست چقدر عاشقش بودم و فکر می کرد توان فراموش کردنش را ندارم. به لطف خدا، هربار قاطعانه گفتم نه!

دلم می خواد بیایی و  زندگی کردن مستقل من را در این شهر جدید ببینی.  نه، حقیقت این است که دلم نمی خواهد ببینی، تو را به زندگی من چه کار؟ 

" Strong Lady" و اصطلاحات مشابه، ادبیاتی است که گاهی دوستان خارجی ام که داستان زندگی ام را شنیده اند، در موردم به کار برده اند. خبب آدم شاید خوشش بیاید که فوی دیده شود در نظر بقیه. اما من که می دانم، اگر اینجایم، اگر آن دوره طی شد و...، فقط و فقط لطف خدایی بود که استیصالم را دید و دستم را گرفت.

گاهی دلم می خواهد عاشق کسی باشم. این حس را اخیرا پیدا کرده ام که دلم کمی عاشقی می خواد. اما حقیقت این است که هیچ مردی احساساتم را برنمی انگیزد.  با این حال، این احساس قدرت در مقابل مردها را گاهی دوست دارم.

محتاج دعا هستم، زیاد.

 

من به او فکر نمی کنم پس هستم!

من اینجا نشسته ام و سهمم از این شهر غریب یک اتاق کوچک است که گاه به اندازه یک زندان تنگ می شود.

این شهر با کوهها و دریاچه اش زیباست اما برای من تمام ایتها چیزی نیست جز دور کردنم از افکار آزاردهنده. اخبارش گاه به گاه به گوشم می رسد که چطور من را نردبام ترقی خودش کرد و امروز از مقاله چاپ شده در ژورنال خارجی اش می گوید. کاش کسی می پرسید چطور با آن استاد خارجی آشنا شدی؟ نمی گویم خودش قابلیت نداشت اما چه خوب می توانست بهره ببرد از همه فرصت ها حتی در اوج ناآرامی ها...

نباید فکر کنم. نباید به او و همه آدمهایی که از اعتمادم سوء استفاده کردند فکر کنم. سه سال از زندگی ام با یک آدم تباه شد. نمی گذارم این تباهی با فکر کردن به او بیش از این پیش برود...

چقدر دلم تنگ مادر و پدر و برادرانم است. در سخت ترین روزها چنان دستم را گرفتند که اگر نبودند چیزی از من باقی نمی ماند.

خدایا شکرت

خیر و سلامت

دیشب بالاخره بخشیدمش...

سبک شدم. فکر نمی کردم روزی ببخشمش. 

او را به خیر و ما را به سلامت...

حیف از ضمیر «او»...

حیف از ضمیر «او» که حرام آن چندم شخص غایبش کنم...

همه چیز تمام شده و من باید شاکر باشم از خدائی که گذر این روزها را بر من هموار کرد.

مدتی است که دیگر چرا و چگونگی ماجرا را کمتر می کاوم. از زمانی که صیغه طلاق جاری شد، انگار باری از شانه هایم برداشته شده است.

خدایا، به امید تو...

از اول هم می لنگید!

اینکه زیاد توضیح نمی دهم در مورد آنچه گذشته فقط به دلیل این است که تکرار آن لحظات اذیتم می کند. در ضمن هدف من از نوشتن در اینجا ثبت تک تک وقایع نیست، بلکه ثبت احساساتم نسبت به زندگی شخصی خودم است.

این روزها دارم تلاش می کنم که فکر نکنم به او. کمابیش هم موفقم. هرچند نمی توانم انکار کنم که متنفرم از کسی که سه سال با زندگی ام بازی کرد. ناراحت کننده ترین قسمت داستان آنجاست که فکر می کردم عشق را در کنار این فرد می توانم تجربه کنم. این روزها که چند یادداشت دو سال پیش را می بینم عمیقا درک می کنم که یک جای کار از اول می لنگید...

زمین تا آسمان

امروز سالگرد روزی است که با مادرش آمدند خانه مان خواستگاری. سال 88 بود. نمی دانستم مادرش چطور است. قبل از دیدنش نگران بودم که اختلاف فرهنگی زیاد باشد. وقتی دیدمش به نظرم معقول آمد. انصافا هم باز مادرش از بقیه قابل تحمل تر بود. اما کاش من و خانواده ام آنقدر خام نمی شدیم. کاش فکر می کردیم بعضی آدمها ظاهرشان با باطنشان فرق دارد... زمین تا آسمان

پایان

پس از نزدیک به دو سال می نویسم...

تمام شد! فروردین ماه بود، نزدیک تولدم. فکر می کردم خوش بختم. دوست داشتم در سال 90 شکرگزارتر باشم. آن شب عجیب گفت ناگفته هایی از خودش. شوکه شدم. سه سال کسی را دوست داشتم که با آنچه فکر می کردم زمین تا آسمان فاصله داشت...

تمام شد. دادخواست طلاق ثبت شد.

عشق هم عادت پذیر است؟

صدرا سفر رفته. اوایل سخت بود اما الان به راحتی پذیرفتم. یاد گرفتم که عادت کنم. شاید هم رفتارم بازتابی بود در مقابل رفتارش که دو روز بی خبرم گذاشت و خبر به سلامت رسیدنش را نداد.

نمی دانم ! داستان عجیبی است. گاهی واقعاً شک می کنم که عشقی وجود دارد یا نه!

عشق و عاشقی؟

در این چند روز رابطه ما نسبتاً خوب بود. یعنی صدرا به منزلمان آمد و اول خیلی عصبانی بود. فکر کردم که فهمیده من چه کردم. اما کم کم که حرف زد فهمیدم از سردی من دلخور است. نتوانستم بگویم که چه کرده ام، اما گفتم که دلیل ناراحتی ام تجربه قبلی اوست. حرف زدیم و آرامم کرد. به من اطمینان داد که حتی به مورد قبلی فکر نمی کند. بارها تاکید کرد که حسی که با من تجربه کرده برایش تازگی و اصالت دارد و...

عجیب است! وقتی در این مورد حرف می زند، آرام می شوم. نمی توانم حرف هایش را نپذیرم. اما خب گاهی هنوز هم شک به جانم می افتد. از حرف هایش می شد فهمید که حتی نمی داند چند تا از میل هایی که به سعیده زده هنوز در این باکسش هست.

 من هم هر کاری کردم نتوانستم به کار زشتم اعتراف کنم...

نمی دانم این حساسیت اخیر من ناشی از عشقی شدید است؟ چرا اهل تجسس شده ام؟ از این اخلاق متنفرم.

خدایا کمکم کن. صدرا آرام و خونسرد همه کارهایش را جلو می برد و من در این یک ماهی که از بله برون می گذرد، فلج شده ام. همه زندگی ام تعطیل شده...

خدایا کمکم کن...